شاید برات جالب باشه که:

10 سال پیش

 تو همچین روزایی برای اولین بار همدیگه رو دیدیم و همکلاسی شدیم!

حالا کوچیکترینِ ما 27 و بزرگترینمون 30 ساله‌ست

همه چی به همین مسخرگی میگذره. یطوری زندگی کنیم که حسرتی باقی نمونه

اگه ازون روزا خاطره‌ای داری، اینجا برای همکلاسی‌هات بنویس

سلام
امیدوارم هرجا هستین خوب و خوش و سلامت باشین.

یه کامنت تو پستِ The End مجبورم کرد دوباره یه شرح مختصری بنویسم. برو ادامه مطلب. چون این پست عکس داره براش رمز گذاشتم و رمز پست، فامیلیِ استاد ریاضی 1مون به انگلیسی و با حروف کوچیکه.

هرچی تو این 4 سال ساختیم تا تهش با ما خواهد اومد،چه خوبی کردیم چه بدی و ...

CS4ALL بسته نخواهد شد و هنوز هرکسی که دوست داره توش میتونه بنویسه.

اگه کسی دوست داشت میتونه خبرای ادامه تحصیل یا ازدواج یا ازینجور چیزای بچه هارو بنویسه.ماهی یک بار به اینجا سر یزنید.

و از این پس پشتیبانی خاصی برای CS4ALL نخواهد بود و به صورت یه خاطره باقی خواهد موند.

به عنوان عهده دار مسئولیت اینجا در این چندسال، براتون آرزوی پیدا کردن راه واقعی زندگی،شادی حقیقی و سلامتی می کنم.

ما برای همیشه جزیی از خاطرات سنگ به سنگ اون کلاسها،صندلی ها و ساختمون ها خواهیم بود.

بدرود

عکس من از ساختمان ایثار

شانه ات را دیر آوردی ســرم را بــــاد برد

خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد

آه ای گنجشکهای مضطرب شرمنده ام

لانه ی بر شاخه هــــای لاغرم را باد برد

من بلوطی پیــر بـودم پای یک کـــوه بلند

نیمم آتش سوخت ، نیم دیگرم را باد برد

از غزلهایم فقط خاکستری مانده بـه جا

بیت های روشن و شعله ورم را باد برد

با همین نیمه همین معمولی ساده بساز

دیــــر کردی نیمـه ی عاشق ترم را باد برد

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت

وا نشد بدتر از آن بـــال و پـرم را بـــاد بـرد

پ.ن:شعر از حامد عسکری و عکس از من.چاله آب جلو علوم پایه!